Eigenlijk ben ik niet zo’n schrijver, maar ja ik moet ergens m’n verhaal kwijt. Buren kennissen, vrienden en familie denken al “Daar heb je ze weer, al die verhalen over dat zeilen, dat weten we nu wel” Dus maar een andere uitlaatklep gezocht.
Maandag 14 juli ingescheept op de Zeehond. Was een stuk groter dan de Volvi waar we het vorige jaar een weekje op hadden geprobeerd. Het bekende ritueel, boodschappen bij AB, koffers uitpakken, kennis maken met de andere vakantiegangers. Een aantal kenden we al van vorig jaar. Leuk om ze weer terug te zien, zo te horen had iedereen er veel zin in. Dinsdag vertrekken, helaas, buiten de waard (of in dit geval de Maestro) gerekend, windkracht 8 tot 9 is wat veel voor de eerste dag.
Kinderen dus naar het zwembad. Toch willen we met een aantal mannen wel gaan zeilen, dus samen met John, Raymond, Tom (de man in aanbouw) en Chris naar buiten en verplicht genieten. Met een zakdoek als grootzeil en ook zo iets als fok loopt ie toch bijna uit z’n roer, genieten met een grote G.
Woensdag, wind is wat afgenomen, maar toch nog wel een kleine 8 we beslissen om af te wachten tot donderdag en herhalen het mannen gebeuren van de vorige dag, Tim gaat ook mee en we zoeken een baai waar we rustig wat kunnen eten en drinken. Er zijn geen vrouwen mee, nee dit is een mannen beproeving, afzien dus.
En dat afzien is eigenlijk de hele vakantie, iedere dag komt de thuis reis dichterbij. Maar ja maar niet aan denken. Veel dingen gezien, meegemaakt weer veel ervaringen opgedaan welke we volgend jaar goed kunnen gebruiken. Ik volsta er mee om een aantal hoogte en diepte punten te vertellen anders wordt het verhaal erg lang en iedereen beleeft het toch op z’n eigen manier.
De Barbecue en de gevolgen.
Uiteraard gaan we een van de avonden lekker barbecueën op het strand. Alle boodschappen gedaan, John heeft een goed rooster geregeld Chris gaat pannenkoeken bakken en er is natuurlijk wijn en bier in overvloed.
De kinderen willen eigenlijk op het strand overnachten, na veel discussie wordt dit geregeld, Okele en Raymond houden de wacht. Natuurlijk buiten gehoorsafstand want ja die ouders hoeven niet alles te horen. Ondergetekende slaapt in z’n eigen kooi aan boord en laat dus de zorg over aan anderen, (zwak ja ‘k weet het, maar gelet op de genuttigde hoeveelheid alcohol wel te verklaren).
’s Morgens komt Tim terug aan boord, volledig uitgewoond want ja van slapen is niet veel gekomen. Als ik aan Tim vraag “He waar is het bijbootje gebleven ?” krijg ik als antwoord “Dat weet ik niet” en dan dringt het tot ons beide door, het bijbootje is weg. Paniek. Na overleg met John en aanwijzingen waar we zouden kunnen zoeken gaan we ervoor. Een uur of 2 later na veel heen en weer gekruis het zoeken maar opgegeven. John weet raad, via Marjan en de locale vissers vloot een zoekopdracht uitgezet, als iemand een bijbootje vindt dan hoort het dus bij de Zeehond. Ook binnen het flottielje afgesproken dat iedereen zal zoeken onderweg naar de volgende bestemming. Wij zijn al onderweg, zelfs de dolfijnen welke we onderweg nog tegenkomen maken dit niet goed.
Dan Horen we van de Volvi, Ietje, Gert, Tom en Bart “Ladies en gentleman w’ve got him” of woorden van gelijke strekking. “Kei-goed”. Wat is nu de moraal van dit verhaal, leg je bijbootje altijd vast en vetrouw op je mede flottielje gangers.
Verwaait liggen in Laka
Waarschijnlijk hebben we iets met vastleggen, kon ik voor het vorige probleem Tim nog de schuld geven, hier was het helaas wat anders. Er werd harde wind/storm verwacht dus schuilen in Laka op Paxos. Aan de kade geen plaats dus een ieder voor anker. Nou is goed ankeren een kunst op zich. Natuurlijk is het meer dan het overboord gooien van een stuk ijzer. Nee, Eerst een goede plek uitzoeken, achter de spiegel van iemand anders dan een bootlengte naar achter, het anker er in, meer anker ketting of lijn laten vieren dan je eigenlijk denkt. Dan de motor in z’n achteruit en hopen dat het anker pakt (ja ik weet het wel). Zo gezegd zo gedaan, en in de veronderstelkling dat er niets kon gebeuren met z’n alle lekker eten en na afloop gezellig een afzakkertje aan de kade. Dan begint de storm met een rare, draaiende wind, glazen vliegen van de tafels, maar de boten liggen goed vast dus ach wat kan er gebeuren. Terwijl we staan te kijken vraagt Tim nog “ligt het wel goed vast” hij had nog ervaring met het bijbootje. Ik stel hem gerust met “Ja hoor, er kan niets gebeuren” dan zien we tot onze schrik onder andere de Zeehond voorbij drijven, dus toch. Gelukkig staan we er niet alleen voor, en met vereende krachten weten we de diverse boten welke losgeslagen zijn weer stevig neer te leggen, gelukkig heeft niemand schade. Ook hier is natuurlijk weer een moraal, leg je boot altijd goed vast, ankeren? zet je motor op vol vermogen achteruit en vertrouw op je mede flottielje gangers.
Nu mag een ieder zijn eigen conclusies trekken uit dit verhaal. Het mag wel duidelijk zijn dat je als onervaren zeiler veel leert, er nooit alleen voor staat en dat geeft een heel goed gevoel. Na twee jaar weet ik een ding zeker, volgend jaar gaan we weer. En een aantal dingen zal ons zeker weten niet nog een keer gebeuren.
Geert Overliese
